Meninjau tindakan pihak polis terhadap orang ramai beberapa bulan kebelakangan ini, saya tidak terkejut kalau ada kedengaran rintihan bahawa Malaysia telah menjadi sebuah Negara Polis (’Polis State’). Antara ciri-ciri sebuah ‘Police State’ ialah apabila polis menjadi satu kuasa pengawalan yang ditakuti. Polis mula menyekat kegiatan serta kebebasan orang ramai bersuara, yang merupakan amalan biasa di sesebuah negara bebas dan demokratik. Kita dapat lihat bahawa pasukan polis lebih ditakuti dan bukan dihormati. Bloggers seperti saya juga turut berada dalam pemerhatian mereka. Undang-undang yang digunakan mereka telah menyekat kebebasan rakyat. Di dalam sebuah ‘Police State’, Polis boleh mengambil tindakan atas apa sahaja yang ditafsir atau dianggap berbahaya kapada kerajaan. Ini membolehkan mereka menyekat apa sahaja kegiatan orang awam yang dianggap menjejaskan kententeraman awam. Hari ini rakyat ditangkap kerana memakai baju warna hitam, menjual CD, tidak mahu makan, berkumpul secara aman dan sebagainya.
Rakyat ingin tahu mengapa Menteri yang bertanggungjawab terus-terusan membiarkan polis bertindak sedemikian? Besar kemungkinan Menteri juga sudah tidak mampu atau mempunyai kuasa untuk mempengaruhi pihak polis. Mungkinkah Ketua Polis Negara lebih berkuasa dari Menteri? Saya masih lagi ingat tentang soal penubuhan IPCMC yang dicadangkan oleh Pak Lah dahulu. IPCMC merupakan satu cadagan baik pada tahun 2004 supaya sebuah Suruhanjaya ditubuhkan bagi menyiasat penyalahgunaan kuasa, kepincangan etika dan amalan rasuah yang sering berlaku dalam pasukan polis negara. Cadangan ini merupakan saranan Tun Dzaiddin dan Tun Haniff serta ahli-ahli lain Suruhanjaya DiRaja pada masa itu. Menurut laporan mereka terdapat banyak kepincangan dan kelemahan polis yang ketara. Walaupun Pak Lah berniat baik untuk menubuhkan IPCMC dan merealisasikan saranan Tun Dzaiddin ini, pihak polis telah menolaknya secara terbuka. Saya tidak fikir dalam sebuah negara demokrasi lain seperti Australia atau India, pihak polis mereka berani menentang secara terbuka akan dasar yang diusulkan oleh seorang Perdana Menteri. Namun di Malaysia, begitulah berkuasanya seorang Ketua Polis Negara.
Saya juga teringat tentang kuasa polis dalam isu dadah. Parlimen telah lama menggubal rang undang-undang khas untuk penubuhan Agensi Dadah Kebangsaan. Menurut undang-undang ini, segala isu mengenai dadah, sama ada kawalan siasatan dan rehabilitasi adalah tanggungjawab dan di bawah kuasa agensi ini. Ini sebenarnya telah diamalkan di negara Filipina dan Amerika Syarikat. Peruntukan berjuta-juta ringgit telah disediakan untuk menggerakkan agensi dengan kakitangan yang cukup. Namun sehingga hari ini, polis masih juga bertanggungjawab dan berkuasa dalam hal ‘prevention enforcement’ dan siasatan kes dadah. Mereka akan membuat keputusan mengenai segala aspek kes dadah dan bukannya Agensi Dadah Kebangsaan. Kononnya agensi yang baru ditubuhkan itu tidak mempunyai pengalaman menjalankan tugas-tugas tersebut. Begitulah berkuasanya Polis DiRaja Malaysia sehinggakan Parlimen atau Perdana Menteri tidak boleh menukar apa sahaja yang mereka tidak restui.Parlimen sebenarnya memberi kuasa yang luas kepada polis di bawah the Police Act 1967. Maklumlah kita sebuah negara yang masih di bawah pengisytiharan darurat. Kita juga mempunyai sejarah hitam seperti peperangan dengan komunis dan peristiwa 13 Mei. Kuasa luas yang diberikan itu perlu dilaksanakan secara sederhana dan penuh bijaksana mengikut keadaan politik dan keperluan semasa. Contohnya, walaupun undang-undang memerlukan rakyat memohon permit polis apabila mengadakan perhimpunan lebih dari 4 orang, tetapi wajarkah kita mengikut peraturan ini jika perhimpunan mereka itu tidak membahayakan masyarakat? Jika mereka mahu pakai baju hitam dalam perhimpunan itu juga saya rasa tidak berbahaya dan tidak perlu ditangkap. Tetapi begitulah hakikatnya Malaysia pada hari ini. Wakil-wakil rakyat dan penyokong-penyokong mereka ditangkap semata mata berhimpun secara aman dan memasang lilin. Mereka juga ditangkap kerana mereka mahu berlapar selama 3 hari. Ini semua berlaku kerana dalam sebuah ‘Police State, sesetengah kumpulan orang awam dianggap musuh kapada pihak polis. Apabila musuh berkumpul maka tindakan menangkap mereka akan dilakukan. Namun jika yang berhimpun itu bukan musuh dan tidak mempunyai permit, ia dibenarkan tanpa tangkapan. Malang sekali nasib Malaysia. Polis sepatutnya tidak memihak kepada sesiapa dan tidak ada musuh dari kalangan rakyat.. Polis perlu bertindak secara professional dan adil dalam menjaga keamanan negara. Bukan menjaga Barisan Nasional sahaja.
Polis tidak perlu terlalu mendengar pandangan orang-orang politik. Menurut Rais Yatim dan Ahmad Zahid Hamidi, ada pula musuh baru sekarang ini. Kumpulan yang mahu hidupkan komunisme. Agaknya Pak Menteri membuat kesimpulan begitu kerana ada segelintir orang Cina yang mahukan Chin Peng dibenarkan pulang ke negara ini. Ramai orang bersimpati dengan hasrat Chin Peng mahu kembali dan mati ditanah Malaya. Ini tidak bererti mereka ini mahu hidupkan Komunisme. Jauh bezanya antara mahu menghidupkan Komunisme dengan rasa kemanusiaan yang membenarkan Chin Peng pulang. Lagipun ramai peguam , di antaranya dari International Bar Association berpendapat Chin Peng ada hak untuk pulang ke tempat lahirnya. Cuma mahkamah kita tidak bersetuju dengan hujah tersebut kerana Chin Peng tidak mempunyai sijil kelahiran. Saya tidak pasti jika Malaya pada waktu itu memberi kemudahan pendaftaran kelahiran anak, terutama sekali di Baling, Kedah.
Berbalik semula kepada isu kononnya terdapat minat orang ramai kepada Komunisme seperti yang disebut oleh Pak Menteri. Orang-orang Cina di Negara China pun telah menjadi Kapitalis besar dan selesa. Mereka ini berniaga dalam ‘Free Market Capitalism’. Ini adalah sama dengan rakyat Malaysia berketurunan Cina. Mereka juga selesa dengan sistem Kapitalis di Malaysia. Tidak masuk akal jika mereka mahu bertukar kepada sistem Komunis. Jadi apakah tujuan ahli-ahli fikir UMNO dalam memperbesarkan soal Komunisme hari ini? Janganlah kita melaga-lagakan rakyat dengan mencipta musuh baru. Tidak cukupkah kita berjaya memecah-belah rakyat selama ini kerana politik?Jika ada yang bersetuju dengan cadangan supaya Chin Peng pulang ke Malaysia kerana dia hendak menghabiskan sisa-sisa hidupnya di Malaysia, itu tidak bererti bahawa dia adalah Komunis atau mahu menghidupkan ideologi Komunis. Dia seorang rakyat Malaya. Usia Chin Peng pun sudah tua. Mustahil dia boleh membuat kekacauan lagi. Pengaruh Komunisme telah lupus. Lagipun pihak polis cekap seperti yang ada sekarang sudah tentu berupaya mengawal keselamatan negara. Saya terfikir, jika Chin Peng itu seorang Melayu, apakah pendirian dan emosi kita akan sama? Utusan Malaysia berkempen secara agresif agar Chin Peng tidak dibenarkan pulang. Sehubungan itu gambar- gambar veteran tentera keselamatan yang cedera dan kehilangan kaki dipamerkan. Memang benar, Chin Peng dan komunis berperang dengan kerajaan Malaya pada masa itu. Memang Chin Peng dan komunis kejam. Termasuklah Rashid Maidin dan Shamsiah Fakih. Dalam peperangan itu, kedua-dua pihak telah terpaksa melakukan kekejaman. Jepun juga pernah berlaku kejam kepada kita semasa zaman pemerintahannya. Lebih kejam daripada Chin Peng. Namun kita tetap memberi pelukan yang sangat rapat kepada Jepun. Kita juga memberi kontrak besar kapada syarikat milik Jepun kerana Jepun memberi pinjaman wang kepada kita. Kita tidak boleh mengubah apa yang berlaku dalam peperangan melawan British. Yang melawan British, ada komunis, ada yang berhaluan kiri (leftist) dan ada juga nasionalis .Ada bermacam-macam kumpulan. Namun mereka semua menetang British dan menuntut kemerdekaan.
Kadangkala sejarah pahit lama hanya akan diterima apabila kita membuang rasa dendam dan digantikan dengan sifat kemanusiaan. Bila kita menyimpan dendam terhadap musuh, ia tidak akan membawa apa-apa keuntungan. Lihatlah di Afrika Selatan. Kerajaan kulit putih dan polis risik kerajaan apartheid telah membunuh dan berlaku kejam terhadapan ratusan ribu rakyat kulit hitam Afrika Selatan. Ramai yang telah hilang dan telah mati dalam penjara. Namun Nelson Mandela tidak mahu berdendam. Sebaliknya beliau menubuhkan Badan ‘Reconciliaion and Truth’. Beliau mahu kedua-dua pihak hitam dan putih bersama-sama mencari kebenaran tentang apa yang berlaku dalam zaman apartheid. Tujuannya ialah untuk mengajar rakyat supaya bermaaf-maafan dan menghentikan prejudis serta persengketaan antara kaum. Amnesty atau pelepasan dari tindakan undang-undang diberi kapada pihak pihak yang terlibat. Ini supaya mereka tidak lagi berdendam dan menghentikan kekejaman antara satu sama lain. 15 tahun dahulu di Rwanda, orang Tutsi dan Hutus berperang saudara. Kedua-duanya rakyat Rwanda. 800,000 rakyat mereka dari kedua-kedua kaum terbunuh dan dalam tempoh 8 bulan iaitu waktu kegilaan memuncak. Presiden baru telah memanggil semua kaum dan mengadakan dialog serta perbincangan tentang apa yang telah berlaku. Mereka menceritakan apa yang menyebabkan mereka benci dan membunuh satu sama lain. Mengapakah puak Tutsi tidak membenarkan Hutus memasuki perkhidmatan kerajaan? Mengapa Hutus tidak banyak mempunyai urusan perniagaan dan sebagainya? Mengapa hanya pasukan tentera Hutus yang layak menduduki jawatan tinggi. Dialog in berjalan tahun demi tahun dan telah menjadi satu penawar yang kuat dan membolehkan Negara kecil Rwanda kembali aman. Hari ini Rwanda mengamalkan sistem demokrasi yang baik dan ekonominya kukuh kerana mereka sudah tidak lagi bermusuh. Itulah kelebihan bangsa dan negara yang tahu serta mempraktikkan nilai kemaanusian. Mereka sanggup bermaafan antara satu sama lain dan bukannya sengaja mencari musuh. Buang yang keruh, ambil yang jernih.
Amatlah sukar bagi UMNO untuk berbuat demikian. Mahu minta maaf kepada hakim-hakim yang dipecat pun mereka enggan. Masakan mereka sanggup melupakan Chin Peng? Saya harap sekalipun kerajaan tidak mahu Chin Peng kembali, janganlah sampai menuduh mereka yang bersimpati dengan hasrat Chin Peng mahu mati di Malaya sebagai musuh kerajaan. Biarlah rakyat bersuara dan menunjukkan pendirian mereka sendiri. Jangan terlalu mudah mengkategorikan rakyat dan menganggap golongan cina sendiri sebagai musuh. Ini semua adalah timbul dari perbezaan pendapat kerana perspektif sejarah yang rumit dan tidak banyak diketahui umum.
http://myzaidibrahim.wordpress.com/2009/05/29/di-antara-chin-peng-komunisme-dan-perkauman/
大马政府早已和马共于1989年底签订了“合艾和平协议”，双方放下器，化敌为友。
在不得已的情况下，陈平只好从2005年开始诉诸法律行动，尽管他也清楚我囯的司法并不独立。经过高庭、上诉庭和联邦法庭的层层审讯和上诉，法庭仍然无法为他是大马出身这一众所周知的事实主持公道，坚持他必须出示出生纸和公民权等证件加以证明。这分明是强人所难，因为陈平的有关证件早在战乱中遺失了！
陈平的不平遭遇，引起了舆论的关注。公民囯际主席莫哈末依利斯（SM Mohamed Idris）在5月21日以下列理由吁请政府准许陈平回返家园：
民政党槟州联委会主席丁福南医生认同公民囯际主席的说法，认为马共在争取囯家独立斗争中扮演重要的角色，功不可抺，而且囯际共产党在意识形态方面已经起了很大的变化，不再成为我囯的威胁，因此，主张基于人道的立场无条件地让陈平回返家园，安享晚年。
新闻、通讯与文化部长莱益斯雅丁（Rais Yatim）恫言要整肃鼓吹共产主义理念的部落格，还说什么“要清除马来西亚人民思想中对共产主义的一切怀旧（nostalgia）情感和不准肯定它具有任何正面价值”。
经过百年一遇的美囯次贷风波引发的金融风暴及全球性经济危机，美帝都懂得低声下气地要求正在崛起的中囯出手救市，而纳吉一上台，不也立即想到要借助父亲与中囯的良好关系，加强马中更密切的合作吗？在首相访华前夕大谈什么“拒绝共产主义”，真是大煞风景！
应该指出的是，在任何战争中，双方都会有死伤，在抗日反英时是如此，在囯內解放战争时也是一样。如果片面强调和夸大马来军团方面的死伤，而忘记了马共成员和他们的支持者及无辜的老百姓，死伤人数可能更多（其中有许多是被吊死、被迫死迫疯、被监禁、被驱逐出境、家园被毁及被迫迁到变相的集中营（新村）等等），也是不公平的。
on seeing the video and pictures of how speaker sivakumar was so forcibly dragged out. it’s beyond all expectations - this stupid idiot bl**dy f**king act of the police! so very mad! 
see anil netto’s blog on this issue (he has many comments, so good to read the comments too).
马哈迪也在部落客大会上，批评主流媒体在他退位后，转而奉承其继承人阿都拉，甚至拒绝采访他，同时拒绝报道他的言行。
Visit My Blog 
尽管其中一家电视台成功拍到这个粗暴的过程，但是首要媒体高层却在当天傍晚迅速下令，一切关于西华古玛被拖出议会厅的影像，不能够出街。
对于霹雳州在2009
博文
